Op dit moment is het 9 uur ’s ochtends en zit ik met minder dan drie uur slaap op mijn werk. Het was gezellig gisteren, dat zeker, maar hoe ik me nu voel.. dat is niet best. Tegen alle verwachtingen in (lees: mijn verwachtingen) is het totaal niet druk vandaag. Dus hier zit ik dan, Wies de receptioniste, te wachten tot er iemand komt om mij wakker te houden, want hier is het doodstil. Het enige wat ik hoor is wat gebabbel op de achtergrond in de brasserie. Je zou het niet denken, maar het is toch fijner om druk bezig te zijn om je moeheid te doen vergeten, dan in een stille hal constant geconfronteerd te worden met het feit dat het de ideale slaapplek is, op het ontbreken van een bed na. Nou wil ik best heel fanatiek administratief werk gaan doen, maar ik zou niet weten wat. Ja, ik verveel me officieel.. en nu ga ik naar de wc hopen op gezellige golfers.

And.. I’m back! Uiteraard als vanouds, een liedje om de boel af te sluiten. Aangezien ik hier geen geluid heb kan ik niet garanderen dat het klinkt, dus bij deze beloof ik de volgende keer een lijstje te maken van mijn persoonlijke favorieten. Nu zeg ik dat alsof jij je daar al tijden op verheugd hebt en geloof mij.. je weet het misschien niet, maar diep van binnen deed je dat ook.

Een heerlijke cover van een heerlijk nummer:
Vagabond – When love takes over

De laatste keer dat ik een blog heb geschreven was na een van mijn laatste examens. Het is nog geen halfjaar geleden, maar het lijkt veel langer. Er is inmiddels zoveel gebeurd! Ik hou tegenwoordig een dagboek bij dat, naast het feit dat ik het heel erg druk heb, een rede is dat ik veel minder behoefte heb om te bloggen. Ook ben ik op examenreis geweest met mijn vrienden in Ll’oret de Mar (o zo fout, maar o zo leuk!) waar we een villa (supergoedkoop en superrelax) met zwembad hebben gehuurd. Die hebben we volledig volgestouwd met goedkope luchtbedden en hebben hier ‘mensensandwich met luchtbedden’-, ‘surfen op tafels’- en ‘lopen op luchtbedden’-wedstrijdjes mee gedaan. ’s Avonds waren we uiteraard niet meer van de dansvloer af te krijgen. Vervolgens ben ik op miraculeuze wijze zonder enige inspanning geslaagd, heb gefeest tot ik niet meer kon en heb ik voor het eerst van mijn leven gesurft. Dit laatste duurde maar liefst twee seconden, de rest van de tijd kon ik mezelf namelijk niet eens omhoog krijgen (geen sprake van overgewicht, gewoon gebrek aan surftalent). Vervolgens heb ik in acht dolle dwaze dagen heel wat nieuwe studiegenootjes leren kennen en nu.. ben ik op weg naar huis van mijn laatste tentamen van dit blok. Bij elke vraag voelde ik me dommer en dommer en bij werkelijk elk tentamen voelde het alsof ik mijn eindexamen aan het maken was. Ik vrees alleen dat ik het dit maal niet ga redden met zo weinig inspanning. Nu maak ik me natuurlijk een beetje zorgen over wat ik mezelf wat mijn studie betreft heb aangedaan, maar het motiveert me ook om me vanaf nu echt in te gaan zetten. Ik heb een flinke klap gekregen van die zware tentamens, maar omdat ik weet dat het niet mijn hersens zijn die me in de steek laten hou ik de doelstelling voor ogen om het de volgende keer wel goed te doen. Dat ik mijn toekomst voor de komende 7 jaar al heb gepland helpt, want ik weet wat ik wil: eerst bedrijfskunde met een master richting de marketingkant en vervolgens eens diploma mediastyling halen. Dan hoop ik succesvol te worden in de reclamewereld met kennis van zowel de economische als creatieve kant hiervan. Mooi doel toch!? Maarrrr, voorlopig richt ik me even op een wat kortere termijn. Mijn komende tentamens en herkansingen halen en mijn favoriet: mijn soon-to-be huisje inrichten! Jaaaja, binnenkort woont deze dame in haar favoriete stad: Amsterdam! Ik zie mooie tijden in mijn glazen bol verschijnen! Ennehhh.. welkom terug!

moe, tegenwind, ongesteld, examen verpest. en ik moet heel nodig plassen! wat een leven..

Ik weet het heus wel hoor. Dat ik leuker ben als ik gewoon mezelf ben. Een lach is tenslotte leuker dan een arrogante blik, oprechtheid beter dan een leugen en ik ben niet altijd de enige die om mijn grappen lacht. Maar waarom voel ik me dan bij sommige mensen te ongemakkelijk om gewoon mezelf te zijn? Onzeker ben ik niet en wat anderen van mij denken heeft mij ook nooit erg beziggehouden, maar er is toch iets wat me tegenhoudt mezelf te zijn. Misschien ben ik wel te veel bezig met wat ik van anderen vindt. Te veel bezig met dingen die andere mensen hebben die ik niet heb, terwijl ik de dingen die ik wel heb vergeet. Al toen ik een klein Wiesje was had ik altijd iemand in mijn omgeving tegen wie ik opkeek. Mijn buurmeisje, beste vriendin, tennisvriendin en ga zo door. Dit waren meisjes die ik probeerde te zijn. Niet uit jaloezie of ontevredenheid, maar uit nieuwsgierigheid. Het leek me gewoon leuk om een totaal ander leven te hebben. Maar iemand anders zijn kan natuurlijk niet en als het zou kunnen, was het vast niet zo mooi als het leek. Terwijl ik het onmogelijke probeerde te bereiken, kwam ik in een neerwaartse spiraal terecht. Hoe meer ik maniertjes van anderen overnam, hoe meer ik mezelf verloor. Nu ik me dit realiseer, denk ik dat het tijd wordt om mezelf terug te vinden en, tegen die neerwaartse spiraal in, weer omhoog te klimmen.

Als afsluiter een werkelijk geweldig nummer van Mando Diao ontdekt door mijn eigenste vriendin die een heerlijke muzieksmaak heeft. Dance with somebody!
(Mocht je tijd overhebben, ik ben sinds kort helemaal weg van het nummer Wolfmother – Woman, een aanradertje!)

Het begint me steeds meer op te vallen. Overal waar ik kijk zie ik mensen in de bekende regenjasachtige nike-jasjes met veel te harde partysquad muziek die uit hun mobieltjes dendert zonder enige geluidskwaliteit. En als deze machomannetjes bij elkaar komen om heel stoer aan alle voorbijgangers te laten zien dat ze al wel 14 jaar oud zijn en nu al hartstikke cool roken, doen ze eerst even een boksritueel. Helemaal leuk natuurlijk als dit gewoon je ding is, maar helaas doen de meesten dit omdat ze zich verplicht voelen zich zo te gedragen, omdat ze zich anders niet algemeen geaccepteerd voelen. Dit gedrag gaat door tot ze een jaar of twintig zijn en daarna komen deze macho’tjes er dan eindelijk achter dat ze al die tijd beter normaal hadden kunnen doen.

Dan heb ik nog liever gezelschap van een contactgestoorde en veel te slimme nerd met een veel te hoge broek (gekocht door zijn moeder uiteraard) die tot onder zijn oksels is getrokken met bretels (waar overigens nog een stukje snot aan hangt, aangezien hij heerlijk in zijn neus heeft zitten wroeten). Zo eentje die dag en nacht in de boeken zit en in zijn vrije tijd het nieuws kijkt en planten bestudeerd onder zijn microscoop. Maar deze nerd doet precies wat hij zelf wil zonder zich iets van de afkeurende en medelijdende blikken aan te trekken, namelijk zijn dromen najagen.

Waarom zijn er zo weinig mensen die gewoon doen wat ze zelf willen? Aan wie willen we ons nou eigenlijk bewijzen? Wees nou eens blij met wie je bent!

De mensen die ik het aller-leukst vind zijn degenen die helemaal zichzelf zijn. En ja, soms is dat een gothic, alto, lolitameisje of punker. Helemaal niet mijn ding, maar respect voor degenen die zichzelf hierin helemaal in gevonden hebben. Ook respect voor de mensen die zichzelf helemaal hebben gevonden in al het gangstergedoe, whatever that may be. Uiteraard ook respect voor de mensen die totaal knettergek zijn en zich in de raarste creaties hullen. Kortom; ik ben gewoon gek op mensen die zichzelf zijn. Deze mensen kleden zich precies zoals ze willen, zitten lekker in hun vel en zijn gezellig als ze vrolijk zijn en inderdaad, chagrijnig als ze een slechte dag hebben. Maar ik ben niet alleen gek op ze.. stiekem ben ik ook een beetje jaloers. Want wie ben ik eigenlijk?

Iets waar ik in ieder geval wel overal en altijd voor uitkom.. mijn film- en muzieksmaak.

films die je moét zien (ja, MOET):
* atonement
* little miss sunshine
* the edge of love
* meet joe black (hihi, gisteren gekeken)

en natuurlijk ter afsluiting nog een nummertje waar ik echt helemaal verliefd op ben..

GoodBooks – Leni

Zit ik eindelijk lekker in mijn vel, voel ik me alsnog kut. Bleghh, het is ook nooit goed. Het is gewoon.. ik heb zoveel aan mijn hoofd. Natuurlijk examenjaar en alle druk die daarbij komt, maar dat is bijzaak. Zaterdag was het 4 oktober en dus precies 2 jaar geleden dat Florian is overleden. En nu had ik een tijdje geleden het gevoel dat ik het wel ongeveer ‘verwerkt’ had, maar ik begin er toch weer aan te twijfelen. Ik voelde me zo kut die dag en ik ben, terwijl ik had kunnen feesten, een tijdje op de wc gaan zitten (bij gebrek aan beter) om even tot rust te komen en er even bij stil te staan. Ik voelde me zo raar. Ik wilde huilen, gewoon even alles eruit gooien.. maar het lukte niet. Het is nog steeds niet gelukt. Het lijkt wel of ik wil huilen om te bewijzen dat ik het erg vind dat het gebeurt is. Wat is dat nou weer voor een rare gedachtegang? Natuurlijk vind ik het erg, het was godverdomme een van mijn beste vrienden! Maar waarom wil ik dan zo graag huilen? Waarom voel ik dan de behoefte om een enorm drama te maken het uit te schreeuwen van woede, frustratie en verdriet? En wat ik me het meest afvraag.. als ik dit zo graag wil, waarom lukt het dan niet?

Ongeveer een jaar geleden besloot ik een paar goede voornemens te doen. Dingen als lekkerder in mijn vel gaan zitten, gezonder eten & meer sporten waren de belangrijkste daarvan. Ik ben eens gaan kijken of ik dat bereikt heb en jazeker, er is vooruitgang geweest het afgelopen jaar. Ik ben me meer in gaan zetten voor school, eet minder ongezonde en meer gezonde dingen & hardloop minstens twee keer per maand naast de andere dingen die ik doe aan sport. Dit alles is een boost voor mijn zelfvertrouwen. Ik hoop dat ik volgend jaar dan ook gewoon in één keer slaag (ooeeehw, 6vwo), nog gezonder ben gaan leven & helemaal lekker in mijn vel zit. Dan kan ik helemaal een frisse start maken op de universiteit van Amsterdam. En daar stop ik met mijn toekomst plannen, de rest laat ik heerlijk allemaal op me af komen. Ik ga mezelf ook niet meer gek maken met gedachten als: vind ik hem nou wel of niet leuk? Hallelujaa.. wat doe ik mezelf soms toch aan? Mijn motto dit jaar is: Geniet van je dag, zie wat er gebeurt & doe je best. Niet echt een mooi lopende zin, maar ik heb hem dan ook ter plekke uit mijn duim gezogen.

En dan nu.. mijn favoriete ontdekkingen die ik de afgelopen tijd heb gedaan.

muziek
op reis naar de vakantiebestemming
*camera obscura; een band met een eigen stijltje. Geweldige op-reis-muziek
* shout out louds; in de auto op weg naar je vakantiebestemming.. lekker wegdromen & helemaal losgaan.
* joan as police woman; luister & huiver, meer kan ik er niet over zeggen.
* wouter hamel; om helemaal in de vakantiestemming te komen.
* the pigeon detectives; denk the wombats, weezer, the killers, the kooks, artic monkeys, vampire weekend, razorlight, foals, chikinki, the hives, ze passen hier helemaal tussen.

op het strand
* the bird and the bee; heerlijke dromerige muziek. Perfect om bij te relaxen op het strand.
* nouvelle vague; een coverband die van elk nummer weer helemaal hun eigen ding maakt.
* the do; apart, je moet ervan houden.. en ik hou ervan!
* soko; soms wat directe, maar wel oprechte muziek
* feist; ze heeft eindelijk wat bekendheid gekregen, maar naar mijn idee nog niet genoeg. Ze is geweldig & haar muziek wordt ook heerlijk gemixt!

losgaan in de discotheek of gewoon in je appartement of tent
* santogold; producer van vele bekende artiesten, je kunt haar de vrouwelijke timbaland noemen. Alleen klinkt haar muziek heel anders. Lekker gek.
* crystal castles; ik vind het briljante muziek, maar je moet ervan houden. Ik ken veel mensen die het eerder als teringherrie zouden omschrijven.
* the whip; heerlijke remixes.
* missy elliot; natuuurlijk bekend. Ik ben helemaal weg van haar nieuwe cd en ik ga er helemaal los op.
* cansei se der sexy (moe van sexy zijn) a.k.a. CSS; echte dansen in je onderbroek terwijl je in een haarborstel zingt muziek!
* en verder.. als je wel van een beetje electro houdt: ZZT, Digitalism, uffie & boys noize.

wegdromen met goede herinneringen op de terugreis
* regina spektor; haar nummers hebben in veel reclames gezeten, maar de besten zijn bewaard gebleven.
* anna terheim; heerlijke muziekjes om bij uit het raam te kijken en weg te dromen.
* imogen heap; niet aan iedereen besteed, maar ik kan er echt van genieten.
* mat kearney; hij klinkt hetzelfde als Chris martin (coldplay), maar hij heeft wel zijn eigen stijl. Het is de perfecte muziek om mooie herinneringen bij op te halen. Heel schattig.

goede muziek voor elk moment
* athlete; een band die alles heeft. Ballads & up-tempo, alles is leuk en vernieuwend.
* the weepies; voor het slapen gaan, na het opstaan, tijdens het optutten voor een wilde nacht. Deze muziek kan altijd & overal.
* Goose; rare naam, rare muziek, maar ik ben er al heel lang helemaal weg van.
* Ladytron; niet goed voor elk moment, maar ik heb gewoon geen idee wanneer je dit wel moet luisteren. Het is van die wegdroommuziek waardoor je even in een hele andere wereld belandt.

films & series
* across the universe; ik heb de film eindelijk gezien & hij is BRILJANT! Nummers van de beatles zijn in een nieuw jasje gestoken en er is een mooi verhaal omheen geknoopt.
* skins; Britse serie met inderdaad, van die heerlijke Britse humor. Denk monty python, maar dan voor jongeren. oftewel, er is wat drama & sex in gegooid en hoppa, een briljante serie!
(kijken op joe-bloggs-tv.co.nr)
* the oc; natuurlijk al bekend, maar mag gewoon niet in dit lijstje ontbreken. De mooiste serie ever.
* wil je nou wat leuke series volgen die helaaaas.. niet meer op tv zijn, tatatadaaa! Daar hebben we de briljante site onme.ca voor!

wauw, nu heb ik zelf ook alles op een rijtje staan. Dat wordt downloaden voor op mijn ipod die ik (hopelijk!) voor mijn verjaardag krijg. Oeeeeh!

oh & mijn feest dit jaar met thema hippe was een succes, thema’s zijn super! en dan nog iets.. ik heb meegedaan aan het concours bij ons op de muziekschool. helaas niks gewonnen, maar we zijn 4e geworden van de 189 deelnemers, dus zeker een prestatie! ik ben de zangeres in het roodachtige geval (die ik trouwens is ROME heb gekocht toen ik daar met schoolreisje was, ooeeeh zo leuk, het is daar zo moooi, zelfs voor de 3e keer!) wat vreselijk om jezelf te horen praten! en al helemaal vreselijk om jezelf te horen zingen! haha.

pete murray – oppurtunity
sarah bettens – breakfast
anouk – i alone

Het is alweer een tijdje geleden dat ik met plezier een stukje voor mijn web-log schreef. Ik heb het steeds minder nodig om dingen van me af te schrijven. Dingen die in het verleden zijn gebeurd accepteer ik nu en ik heb veel te weinig tijd om me druk te maken over kleine onnozele dingen als foto’s op wc’s die je aanstaren. In plaats van midden in het jaar goede voornemens te doen, voer ik ze nu uit ( gedeeltelijk, want voor sommige voornemens heb ik het te druk [en soms heb ik gewoon geen zin om te gaan hardlopen] ). School neem ik eindelijk serieus, ik verspil niet meer zoveel tijd aan dingen doen die ik eigenlijk helemaal niet leuk vindt (alleen wanneer ik weer eens wordt meegesleept naar het oosten van het land voor een o zo gezellig familiebezoekje), ik probeer gezonder te leven (en nee, ik heb altijd schijt-aan-sonja-dag) en ik lig dagelijks in de zon om te proberen bruin te worden (want volgende week zit ik met mijn lieve vriendjes&vriendinnetjes en nog wat raries van school in romeeee!!). De kleine Lena Lijstje in mij is nog niet verdwenen, want ik vind het heerlijk om weg te dromen bij wat ik allemaal nog moet kopen & doen (en helaas is het altijd minder leuk om erachter te komen dat ik gebrek heb aan tijd & geld); maar ik zit een stuk lekkerder in mijn vel. Natuurlijk heb ik zo mijn onzekerheden, want ik ben toch nog steeds een puber van de eerste orde, maar ik geniet. Eindelijk geniet ik weer.

Wie dit leest.. is gek. Maar ik wil ook even zeggen dat iedereen die dit leest absoluut 27 mei (of later, maar niet veel later) naar de videotheek moet gaan om Across the universe te huren. Een werkelijk fenomenale musicalfilm gebaseerd op liedjes van the beatles. Paul mcCartney, zijn beatles vriendjes, vrouwen en weduwes zijn allemaal enthousiast en ook Oprah (Oprah kijken behoort absoluut niet tot onzinnige dingen; ook niet als je dezelfde aflevering twee keer kijkt) was erover te spreken, want die heeft er een volledige show aan gewijd. Ik moet eerlijk zijn, ik heb de film nog niet echt gezien. Ik heb alleen een paar uur besteed aan alle filmpjes op youtube op de verkeerde volgorde kijken (ook geen tijdverspilling) en aangezien er in die film maar zo’n 3 zinnen gezegd worden heb ik de film dus wel bijna helemaal gezien, alleen in de verkeerde volgorde. Maar ik hou nu mijn mond (of ik stop mijn vingers met typen, hoe je het ook wilt noemen). Laat de muziek voor zichzelf spreken.

Across the universe – Let it be

Across the universe – I’ve just seen a face

Oppassen. Voor een meisje van mijn leeftijd een baantje waar je snel, makkelijk en goed mee verdient. Maar ligt het aan mij, of heeft iedereen opeens zijn huis volgehangen met foto’s van kinderen? Er staat niet alleen een lijstje met de schoolfoto van dit jaar op de kast, maar er hangt ook een enorm schilderij van de kids pal tegenover het net zo enorme flatscreen. Maar waar ik me nog het meest over verwonder zijn de massa’s foto’s in de wc. Al die ogen op je gericht als je gewoon even rustig op de wc wilt zitten. Ik weet niet hoe het met al deze mensen zit, maar ik doe graag privé een plasje, grote boodschap of snelle raket-/hangmatverwisselsessie. Ik begin me steeds meer af te vragen of het nou ligt aan een nieuwe trend, of aan het feit dat mijn ouders er niet zo van houden om het huis vol te hangen met foto’s. Misschien waren ik & mijn zus wel twee rotkinderen en zagen ze ons al genoeg de hele dag. Hoe dit zit weet ik niet, maar ik weet wél dat ik mijn huis nooit vol zal hangen met foto’s van mijn kinderen.

Oeeh, ik draai dit heerlijke nummer non-stop. Ik kende het kort geleden nog niet zo goed, maar toen mijn zanglerares mij vertelde dat dit nummer prachtig was voor mijn stem, besloot ik er in een opwelling maar meteen een pianist bij te halen om me te begeleiden voor het volgende optreden, ookal ken ik dit nummer niet eens. Ik denk dat deze spontane actie ook best nog eens goed uit kan gaan pakken.

Ella Fitzgerald – Cry me a river.

ook leuk; een mixje van deze versie met die van Justin Timberlake.

Hmm.. wat is het leven toch heerlijk.

Waarschijnlijk verwacht je nu een heel verhaal over iets wat ik vandaag heb meegemaakt wat mij deed realiseren hoe mooi het leven wel niet is en dat we alle mooie momenten in het leven moeten waarderen, maar nee. Het was sarcastisch bedoeld. Op dit moment zie ik het leuke van het leven even niet in, of je dat nou heel letterlijk moet nemen weet ik niet, maar in ieder geval zijn de mooie dingen nu even niet waar ik aan denk. Het enige waar ik nu aan denk is dat ik op dit moment op school zou moeten zitten repeteren voor Groot Toneel. Ik had vandaag met het achtergrondkoortje moeten oefenen, mijn nummer moeten zingen en mijn jurk moeten passen; maar het allerbelangrijkste.. ik had lol moeten hebben. De hele sfeer, alle gezelligheid, die heb ik gemist de afgelopen 3 dagen, als het er niet meer worden. En waarom? Omdat ik ziek ben. Ik kan niet eens meer zingen zo schor ben ik. Ik baal. Ik baal heel erg.

Maar er is ook goed nieuws. Een van mijn favoriete zangeressen heeft eindelijk een video in nederland uitgebracht. Ik vind het eerlijk gezegd echt een vreselijk vage video, maar dat interesseert me niks. Gooooo Feist!

Nounounou, er is weinig moeite voor nodig om mijn humeur weer te verpesten. Deze gewéldige computer kan html niet omzetten, oftewel.. ik kan hier geen leuk filmpje neerzetten. DANKJEWEL.